mijn aanwezigheid

mijn aanwezigheid

Bingen met Bob

pogingen tot impactGeplaatst door Joost Vandecasteele vr, maart 13, 2015 19:57:47

(maandelijkse column voor Focus Knack)

Ik was toch niet de enige zijn die in trance naar het televisiescherm wees, die de klanken “maar, maar, maar,…” bleef herhalen en dan vloekte van “godgloeiende hufters, moge jullie moeders vervuld worden van walging bij elke aanblik van jullie babyfoto’s en moge jullie vaders laattijdig herenliefde ontdekken en bij jullie intrekken met hun nest aangekochte Vietnamese boys”.
Of zoiets.
Want ik was toch niet de enige die Netflix toeliet in mijn woonst omwille van hun belofte dat elke aflevering van elke aangeboden serie stante pede te bekijken was. En verbeter mij als ik me vergis, maar deze belofte had toch niet enkel betrekking tot Vlaamse middenmootseries als ‘Dubbelleven’ met Lucas ‘ik spreek elke zin uit met totale verwondering’ Vanden Eynde of de fantastische Fargo (of ik hierbij de film of de reeks bedoel, laat ik de lezer over. Aangezien een discussie over welke de ander overtreft bijna Kerstmis bij de Vandecasteeles heeft verknald).
En net bij het meest gehypet ding sinds vuur in de grot, namelijk de serie ‘Better Call Saul’, verbreekt Netflix haar belofte en verplicht ons elke keer tot dinsdag te wachten om de volgende aflevering te zien. Toch komen we niet in opstand tegen deze onrechtvaardigheid. Ten eerste, het is maar televisie. Een zin die misschien iemand in het oor van Bart De Pauw moet fluisteren zodat zijn volgende serie niet meer gebaseerd is op zijn valse veronderstelling dat mensen een vastgeroest beeld van hem koesteren wegens een andere serie 10 jaar eerder.
Of zoiets.
En ten tweede, we vergeven hen omdat deze reeks niks fout kan doen wegens haar geloofsbrieven. Voor de meesten omwille van de makers die ook verantwoordelijk zijn voor ‘Breaking Bad’. Voor mij omwille van de acteur die het hoofdpersonage van Saul Goodman vertolkt, de heer Bob Odenkirk.
Ik neem u mee, lieve lezer, naar een meer onschuldige tijd, door historici beschreven als ‘midden jaren negentig’. Alles was anders toen. We staken onbekende mensen in een huis vol camera’s en ze kwamen daarna terug beroemd buiten. Mensen met magische namen als ‘Spillie’, ‘Betty’ en ‘Frank Molnar’ die dan werden verbrand om een vruchtbare oogst af te dwingen van de goden waarin we toen geloofden.
Of zoiets. Ik ga er vanuit dat ze dood zijn want nooit meer iets van gehoord en beroemd ben je een leven lang. Toch? Ja toch he? Oh shit.
Een periode waar alles mogelijk leek, zoals een socialistische partij waarvoor we ons niet hoefden te schamen. Ook op televisie kon veel, zeker voor Bob Odenkirk en zijn comedypartner David Cross die de wereld trakteerden op de sketchshow ‘Mr Show’ op HBO. En nu volgens de wetten en de praktische bezwaren van papier die mij niet toelaten hier even een YouTube filmpje te tonen (want in tegenstelling tot Netflix staan alle Mr Shows wel online), heb ik de onmogelijke taak om deze baanbrekende reeks te omschrijven. In interviews hebben Odenkirk en Cross nooit de invloed van de Monty Python mannen verborgen die op hun beurt zwaar geïndoctrineerd werden door de nonsensicale en absurde humor van Spike Milligan. Dus net als bij deze voorgangers vloeit ook in elke aflevering van ‘Mr Show’ de ene sketch over in de volgende, van 1 over ouders die een man van 40 adopteren die buitengesmeten wordt en dan op de tonen van een kinderliedje op weg wordt geholpen door een rode ballon die hem aan het zuipen en gokken brengt en zo een sekswinkel binnen leidt gerund door een koppel bezorgde uitbaters die elke klant behandelen als hun eigen kinderen en dan bezocht wordt door de god van porno, wat gewoon 2 mannen op elkaars schouders zijn in een grote regenjas, met behulp van een witte baard en een rookmachine.
Of zoiets.
En dat laatste bewijst ook hun grootste invloed, namelijk die van de live variété. Het is werkelijk impressionant hoe deze switches tussen scenes ook vaak switches zijn tussen opgenomen dingen en live optredens. Met fantastische trucs van de foor, zichtbare draden die meubels wegtrekken, acteurs verstopt tussen het publiek en halfslachtige kostuumwissels op het podium.
Na 4 seizoenen werd ‘Mr Show’ stopgezet en kreeg het daarna de vergiftigde eretitel van cult. Wat eigenlijk wil zeggen, geniaal maar niemand keek. Een lot dat ze delen met ‘Arrested Development’ (met niet toevallig David Cross in de cast). Maar toen, lieve kinderen, leefden we zonder de alomtegenwoordigheid van internet en konden zo geen fragmenten gedeeld worden en nieuwe fans gegenereerd worden. We waren gelukkig toen, maar verstoken van zoveel kwaliteit door vreemde beslissingen zoals regio-instellingen op dvd’s.
Maar die 4 seizoenen zijn niet nutteloos gebleken, David Cross verschijnt in meerdere films en brengt superieure standup comedydvd’s uit. Het programma lanceerde ook de carrières van Jack Black, Sarah Silverman en de onterecht hier onbekende Paul F Tompkins. En nu eindelijk lof en erkenning voor Bob Odenkirk. Met het zoveelste voorbeeld dat goed geregisseerde komieken straffe acteurs kunnen zijn.
Ik eindig met een schone belofte getweet door Tompkins samen met een reünie foto van de ‘Mr Show’ cast dat de 20ste verjaardag dit jaar niet zomaar zal passeren. Wat precies is nog onduidelijk, maar dat zijn de beste dingen meestal.


  • Reacties(0)//blog.joostvandecasteele.be/#post123