mijn aanwezigheid

mijn aanwezigheid

Sorry, het spijt mij niet

pogingen tot impactGeplaatst door Joost Vandecasteele za, april 25, 2015 14:48:42
(maandelijkse column voor Focus Knack)

Dit begint met een schuldbekentenis. Het spijt me, maar het lukt me niet. Maand na maand neem ik mezelf voor om toch een keer iets over de nakende ‘Star Wars’ films en diens spin-offs te schrijven. Echter als typisch vluchtgedrag ontdek ik een ander onderwerp en verschijnt geen woord over wat JJ Abrams aan het bekokstoven is en geen enkele obligate mop over een gruwelijke dood voor Jar Jar Binks. Britse filmcriticus Mark Kermode beweerde alles te vergeven, mocht de volgende film openen met JJ Binks die geworpen wordt in een exploderende ster. Ik neig meer naar het afsnijden van zijn oren en deze te gebruiken als opdienschotels in de culinaire pornoreeks ‘Hannibal’. Maar ik ben dan ook verzot op cross-overs.

Ook deze maand weer van hetzelfde, ik krijg geen woord op papier over de originele trilogie verschenen voor mijn geboorte, over de prequels verschenen te ver na mijn geboorte en voelden als lange reclamespots voor Lego, zelfs nog meer dan ‘Lego The Movie’, of over de toekomstige trilogie die nu al racisten witheet krijgt wegens een zwarte stormtrooper.

Dus wat nu volgt, is geen vooruitblik op een intergalactisch genocide of een trotse mededeling dat ik eindelijk het verhaal snap van de game ‘Assassin’s Creed’, hoewel ik betwijfel dat iemand nog volgen kan. Maar wel een poging tot eerbetoon aan het personage Alan Partridge, vertolkt door de Britse komiek Steve Coogan.

De directe reden is de fictiefilm die hier nooit in de zalen vertoond werd, maar nu op DVD en digitaal te bekijken. De ware reden echter is hoe deze film maar 1 onderdeel is van hoe het personage Alan Partridge een volledige leven wordt gegund via verschillende media, waarbij hij de verscheidene aspecten van zijn vreselijk karakter kan tentoon spreiden.

Natuurlijk het is niet uitzonderlijk dat een komisch televisiepersonage als fin de carriere cadeau nog eens mag opdraven in een film die vaak even spannend is als je eigen tenen tellen. Ook hier in dit Vlaamse paradijs met haar prachtige excuses als “het is geen racisme, het is traditie” is pellicule gespendeerd aan prenten als ‘Oesje’ over Kamiel Spiessens wiens gelispel even grappig is die van Assad en natuurlijk de FC De Kampioenen trilogie in wording waarbij de laatste film in de reeks zal gaan over hoe ze een andere voetbalploeg in hun kleedkamer opsluiten en monsterlijk martelen. Hoop ik.

Maar in het geval van Alan Partridge wordt het bijna meta. In 1991 verscheen hij voor het eerst als radiopresentator, zijn immense onbekwaamheid als tegenpool voor zijn tomeloze ambitie. Maar toch kreeg deze figuur tegen alle verwachtingen in, behalve de zijne, een eigen televisietalkshow, getiteld ‘Knowing Me, Knowing You… with Alan Partridge’. Met als absolute hoogtepunt, en door mij zo vaak bekeken op 1 van de enige 3 VHS cassettes die ik nog bezit, zijn kerstspecial ‘Knowing me, Knowing Yule’, uitgezonden in maart. Wat ik persoonlijk al een heel goeie mop vind. Na drie kwartier van onbeschaamd product placement en het neerslaan van een rolstoel patiënt wordt Alan live door de aanwezige BBC baas ontslagen.

Maar daarna wordt het nog beter, niet voor hem natuurlijk, maar voor de getuigen van zijn neergang. Door zijn ontslag als een feit te gebruiken, krijgen we in 1997 dankzij de reeks ‘I’m Alan Partridge’ een inkijk op de tragische gebeurtenissen na zijn dagen van faam. Hoe deze naar eigen zeggen “homosceptische” man nu permanent woont in een snelwegmotel, verlaten door vrouw en kinderen en blijft hopen op een terugkeer naar televisie. Een tweede reeks volgt, de motel vervangen door een caravan naast zijn huis in aanbouw, zijn eenzaamheid opgelost door een aangekochte vrouw en zijn radio carrière verder kabbelend op de “third best slot on Radio Norwich”.

Door de jaren heen was het steeds een genoegen om datzelfde personage te zien opduiken in documentaires en live shows, om hem even werkelijk te maken als al die andere halve beroemdheden. Waarbij voor mij het absolute hoogtepunt niet echt de film is, hoe grappig ook, maar zijn biografie verschenen twintig jaar na zijn “geboorte” met de titel ‘I, Partridge. We need to talk about Alan’. Ik wil even benadrukken, ook klinkt het als een herhaling, hoe hallucinant goed dit idee is. Een boek van 336 pagina van een volledig verzonnen leven, met uiterste zorg om de “feiten” van alle voorgaande televisiereeksen niet tegen te spreken, geschreven door de meest egoïstisch aandachtgeile name-dropper in de business. En als spreekwoordelijk kers op de stront, als audioboek verkrijgbaar voorgelezen door hemzelve.

Maar hoeveel lof Steve Coogan ook verdient voor zijn alter ego, Alan Partridge zou maar een voetnoot zijn in de showbiz geschiedenis zonder medebedenker en creatief genie Armando Iannucci. Zijn scherpe geest valt te bewonderen in reeksen als ‘Time Trumpet’ en ‘The Thick of it’, de originele Britse versie van de HBO reeks ‘Veep’. Als televisiesatire een voorvechter en een voorbeeld behoeft, dan is hij het. Dus stop met dit te lezen, bekijk zijn werk, wees onder de indruk en besef hoe snel wij tevreden zijn met 1 goed gevonden grapje in een Vlaamse reeks.

En teken misschien ook nog snel de petitie waarbij Alan Partridge wordt voorgedragen als de perfecte vervanger voor de ontslagen Jeremy Clarkson in ‘Top Gear’. Want hoe fokking fantastisch zou dat wel zijn. En tegelijkertijd zo hard kloppen in de vermenging van feit en fictie doorheen zijn loopbaan.

  • Reacties(0)//blog.joostvandecasteele.be/#post126