mijn aanwezigheid

mijn aanwezigheid

Brutale Bootlegs

pogingen tot impactGeplaatst door Joost Vandecasteele do, oktober 29, 2015 14:42:20
(maandelijkse column voor Focus Knack)

Met de komst van Netflix en Popcorn Time voelt internet nog meer dan voorheen als een immense zwarte markt voor series en films. Maar de catalogus van deze twee mediabedrijven verdwijnt in het niks in vergelijking met het digitale archief van YouTube. Als een virtueel stort dumpt iedereen op dat kanaal zijn eigen webcam rants, illegale DVD-rips en no-budget action flicks. Want soms, heel heel heel soms, levert het iets op.


Zoals kortverhalen gepubliceerd in literaire tijdschriften zelden een boekencontract veroorzaken, zo zijn even schaars de succesverhalen van YouTube fenomenen opgepikt door Hollywood. Maar deze voorbeelden zijn legendes geworden. Zo klampen ontelbaren zich vast aan hoe Neil Blomkamp na zijn kortfilm over illegale ruimtewezens ‘Alive In Joburg’ (met echte interviews waarbij zwarte Zuidafrikanen worden gevraagd naar hun mening over Nigerianen) District 9 heeft mogen draaien. Of nog recenter, hoe Wes Ball in 2011 de computergeanimeerde kortfilm ‘Ruin’ via YouTube verspreidde en 6 minuten lang een achtervolging toonde tussen een motorrijder en een drone in een post-apocalyptische wereld, zonder enige aandacht voor plot of personage, wat hem blijkbaar uiterst geschikt maakte om ‘The Maze Runner’ films te regisseren.


Dankzij deze spirituele voorgangers wordt YouTube de laatste tijd overspoeld met steeds beter gemaakte digitale kortfilms en steeds beter geschreven sci-fi shorts. Zo raad ik zeker ‘The Flying Man’ door Marcus Alqueres aan. Een idee zo simpel, maar zo goed. Een vliegende superheld wordt gesignaleerd in een stad, steeds van veraf gefilmd, maar in tegenstelling tot Superman twijfelt hij geen seconde over het doden van criminelen door hen van hoge hoogtes te laten vallen. De rest van de kortfilm speelt zich in een auto van een duo dieven, hun schuldige inborst ambigu gehouden, die opgejaagd wordt door deze gewetenloze “good guy”.

Maar het meest gefascineerd ben ik door Fan Films, voornamelijk alternatieve vertellingen van bekende popcultuur figuren. Zo hebben enkele kundige nerds ‘Judge Minty’, een film van 25 minuten, in mekaar gestoken over een ouder uitgerangeerde collega van Judge Dredd die last krijgt van medelijden en verbannen wordt naar de Cursed Earth rondom Mega City One.

Andere geeks zijn dan weer verantwoordelijk voor spotgoedkope ‘Lord of the Rings’ adaptaties die soms langer dan een uur duren. En vaak langer dan heel de trilogie aanvoelen wegens tenen krullend slecht acteerspel. Maar mijn sympathie hebben ze, want qua intentie verschilt het allemaal weinig met hoe ik mezelf als prepuber in Vietnam waande tijdens mijn Tour Of Duty periode en de voortuinen van Zwevegem vrijwaarde van de Vietcong.

De meest productieve en de meest inventieve stroming binnen dit segment is het collectief ‘Bootleg Universe’. De leden van deze groep geraakten gefrustreerd na zoveel vergaderingen in Hollywood waar de meest fantastische pitches voor comic book verfilmingen afgevoerd werden omdat ze als iets “te” werden bestempeld. U mag zelf kiezen welke “te” van toepassing is: te raar, te gewelddadig of te weinig commercieel.

De frustratie werd inspiratie en verschillende live action juweeltjes werden op de wereld losgelaten. Zo keken al 13 miljoen mensen naar hun gritty en volwassen versie van de Power Rangers. Dit hoge aantal ten spijt heeft Lionsgate al officieel meegedeeld dat de echte reboot van de Power Rangers (verwacht in 2017) geen fractie van deze donkere toon zal overnemen, zogezegd op vraag van de “echte” fans. Want het blijft Hollywood natuurlijk, een plek die schaamteloos durft te beweren dat de animeklassieker ‘Ghost in the Shell’ best nog eens in het echt overgedaan wordt met Scarlett Johansson in de hoofdrol (ook verwacht in 2017).

Een andere opmerkelijke kortfilm afkomstig uit de ‘Bootleg Universe’ draagt als titel ‘Dirty Laundry’. Hierin herneemt acteur Thomas Jane zijn rol als The Punisher, na de langspeelflop uit 2004, om samen met Ron Perlman deze wreker te portretteren zoals de comic books het dicteren, bloederig en meedogenloos. Een combinatie als constante in het merendeel van deze fan films, geweld als oplossing van elk mogelijk probleem. Een logica gedeeld door elke grote game ontwikkelaar en bepaalde burgemeesters.

Natuurlijk totaal vreemd en typisch Amerikaans is deze ingreep niet. Zo zijn Suske en Wiske ook al onderworpen aan een volwassen papieren herinterpretatie, met name de reeksen ‘Amoras’ en ‘J.ROM’. En misschien is iemand in alle stilte bezig met het herschrijven van ‘Pluk van de Petteflet’, waarin een achttienjarige Turkse Pluk een appartement heeft gekraakt in een wolkenkrabber en traangas trotseert bij het beschermen van de Torteltuin. Of misschien werkt Studio 100 stiekem aan een vuile versie van ‘Mega Mindy’, zonder echt iets te moeten veranderen aan haar outfit.

Zelf zou ik zo verheugd zijn met een bootleg van ‘Kaatje’ op Ketnet, maar dan wel een versie vanuit het standpunt van de volwassen man die elke dag opstaat, de realiteit niet aankan en dan naakt in dat pluchen dinosauruspak kruipt. Waanzinnig geworden door eenzaamheid, uitdroging en seksuele frustratie verzint hij een blond meisje en een astronaut die hem toch nog uitlachen, ook al heeft hij hen verzonnen. Als boetedoening wegens een incident met zijn moeder jaren geleden. Wat er precies gebeurd is in de achtertuin tijdens die fatale zomerdag, dat weet ik nog niet. Maar van zodra ik het heb bedacht, begin ik meteen mijn scenario te verfilmen met mijn Huawei GSM. Hollywood, here I come.







  • Reacties(0)//blog.joostvandecasteele.be/#post133